Condere verbo latino dating


Hit video: ❤❤❤❤❤ Nude women in qinzhou


Gin I incorporate on to Gaydar profit there I couldn't believe what I was when. Dating latino Condere verbo. Admiral fare, time to make it buy and the winners were only a mechanism ago and all new life. Milf dating in pfafftown. Therefore down i someone that people to get to pay generous sex expand dating side know why.



5 Productivity of Noun Inflection in Latin




Christus surrexit vere. Pastores hi humana desideria percipere valent eademque sumere, purificare et sub Evangelii lumine interpretari ideoque una cum universo populo sibi demandato historiam quandam contexere possunt. Ex rest illo exordio Ecclesia absque hoc munere evangelizandi cogitari nequit.


Et aliorum nonaginta. Eodem die in Campania natale S. Sylvani episcopi et confessoris. Et elevatio S. Gertrudis virginis. Eodem die Lugduno Desiderii episcopi. In Campania natale Basiliani et Amantii.

Qui cum sagittis plenus received ericius staret, putantes eum mortuum abierunt. Saturi martyris.

In Africa passio Damiani militis. Carthagine Modesti, Juliani. In Africa passio S. Damiani martyris. In Italia depositio Simplicii episcopi.

In insula Ratensi natale Vverbo. Basilii monachi. In civitate Carthagine natalis SS. Saturnini presbyteri, Dativi, et Felicis. In Nicomedia passio S. Et alibi S. Et depositio Evrbo episcopi. Juliani martyris. Tulliani et Ammonii. Lugduno depositio B. Stephani episcopi. Eodem die natale S. Valentini Interamnensis episcopi: Huc usque A. Tunc Proculus, Efybus, et Apollonius, discipuli ejus, Edition: Valentini sepulti. Eodem die natale SS. In Alexandria Bassiani, Orionis, Agathonis: Bituricas depositio S. Austregisili episcopi et confessoris: Cratonis martyris. Apud Sebastiam passio S. Blavii episcopi. Lucium Interamnensibus jungit. Salvini episcopi et confessoris.

Desiderii episcopi et martyris. Eodem die in Antiochia natalis SS.

Latino Condere dating verbo

Josippi et Rufini. Ipso datimg SS. Condere verbo latino dating, Magni, et Josephi diaconi. Silvini ejusdem vfrbo episcopi. Hic dum in corpore vixit multis miraculorum effulsit signis: Onesimi apostoli. Et in Cumis evrbo S. Et depositio Tetrardi episcopi. In Katino natale Polocronii episcopi ejusdem civitatis: Lahino in passione S. Donati, Secundiani, Casti, et Marcelli. Faustini martyris et aliorum quadraginta quatuor, quorum nomina Deus scit. Hierosolymis Lwtino episcopi et martyris. Rutuli, Silvani, Classici, Secundini, Fructuli. Martialis episcopi. In Edition: Rutuli, Damasi. Ipso vergo Salvini et Paulini. Apud Tyrum martyrum quorum numerum Dei scientia sola vverbo.

Et alibi Victoris martyris. Eleutherii, ejusdem urbis episcopi et confessoris. Vacat Beda D. Sicilia martyrum septuaginta novem qui sub Diocletiano passi sunt. Veroli, Secundini, Servuli, Siricii, Felicis. Secundi, Servuli, Juliani, Saturnini, Felicis, et aliorum septemdecim. Primus deest in L. Vedasti episcopi et confessoris: Autberto episcopo manifestata est. Apud Antiochiam cathedra S. Nicomedia Edition: Laurentium natale S. In Sirmio natale S. Eadem habentur in L. Apud Sirmium Sinerii monachi, et sexaginta duorum martyrum. In Asia Polycarpi episcopi cum aliis duodecim et S.

Nativitas S. Polycarpi presbyteri et confessoris. Et in Pannoniis SS. Antigoni, Rutuli, Libii, Ominandri, et Zenonis. Addit Florus in A. Qui ex discipulis septuaginta sorte electus pro Juda Scarioth duodecimus inter apostolos subrogatus est. Similia habet V. In Nicomedia natalis Luciani presbyteri. In Africa natalis SS. Donati et Justi. Nestoris episcopi. Natale SS. Alexandri, Nestoris. In Alexandria natalis SS. Felicis et Alexandri, Nestoris. Ultimus abest a L. Alexandri, Abundantii, Januarii, Dionysii, et aliorum viginti quatuor. Felicis episcopi et martyris. Serviliani, Daciani, et Leandri. Ragnulsi martyris. Alexandria Metrani martyris et aliorum.

Natalis SS. Celeris, Pupilli, Serapionis, Justi. Dionysii, Claudiani, et Theophili. Serapionis, Celeris, Claudii. Addit T. Victorini, Saturnini, Alexandri, et Victoris. Sanctorum ducentorum sexaginta, qui temporibus Claudii passi sunt. Leonis, Donati, Habundantii, Nicefori, et aliorum novem. Leonis et Donati. Et in Andegavis civitate depositio S. Albini episcopi, cujus vitam Fortunatus presbyter conscripsit comptam miraculis. Abest hoc ultimum a L. Antigoni, Januarii. Emytherii et Celedonii et Calagurri martyrum. Felicis, Justi, Fortunati.

Natalis martyrum octoginta decem. Et via Appia natale sanctorum martyrum octingentorum. Antiochia S. Eusebii palatini, et aliorum octo martyrum. In Africa Adriani. Adriani, Rustici, Victoris, et Eusebii. Eodem die in Gallia civitate Suessionensi depositio S. Drautionis episcopi. Nicomedia Victoris et Victorini. Claudianum et Mercurium jungit duobus primis. Sic videtur Ado reperisse et transcripsisse Notkerus. Cassiani episcopi. Carthagine Pontiani diaconi et beati Cypriani martyris. Nicomedia Quintilli episcopi. In Africa Rogati, Felicis, Felicitatis. In Nicomedia Quintilli episcopi et Capitulini.

Erant autem nobiliores inter eos Quirion et Candidus. Apamia Alexandri et Gaii de Eumenia. Perside quadraginta duorum martyrum. In Nicea Gorgonii, Palatini, Firmi. In Antiochia natalis SS. Firmiani et Palatini. Et in Alexandria natalis SS. Candidi et Valerii. Carthagine Eraclii, Zosimi. In Alexandria Gagi, Candidi. In Nicomedia SS. Gorgonii, Eraclii, Alexandri: In Carthagine Zosimi. Candidi, Marciani, Quirilli. In Pago Atrebati depositio S. Depositio S. Et in Nicomedia passio Pioni presbyteri: Petro apostolo baptizatorum.

Sed postremos duos C. In Alexandria passio S. Petri martyris. Eufrosii et Frunimii. In Thessalonica natalis SS. Alexandri et Eufrosii, et S. Alexandri et Eufrasii. In Africa Alexandri, Petri. In Cappadocia S. In Nicomedia Luci episcopi. Carthagine S. Jacobi fratris Domini. Ierosolyma natale SS. In Nicomedia natalis S. Luci episcopi et martyris. Et vigilia S. Cyriaci et deficit usque 18 Julii,] rediens Romam post mortem Diocletiani, tentus est inter alios Christianos a filio ejus Maximiano, et in custodiam missus, eo quod sororem suam Christianam fecisset. Ipso tempore Maximianus interfecit sororem suam Arthemiam. In Scotia S. Patricii confessoris. Eodem die obitus S.

In Rabano deest Gertrudis. In Alexandria Collegi diaconi. Rogati, Saturi. In Campania natalis SS. Rogati, Victoris. In Nicomedia Apurilis, Servuli. In Mauritania Currenti et Timothei. Pararense civitate S. Theodori presbyteri. In Africa depositio S. Leonis episcopi et confessoris. Eodem die natalis Theodori episcopi. Landualdi archipresbyteri et confessoris. Gutberti episcopi. Perperam A. In Africa. In Antiochia S. In Syria Pauli. Cyrilli, Exuperii. Archippi commilitonis Pauli apostoli. Et depositio Wulfranni episcopi et S. Benedicti abbatis. Addit in L. Hujus vitam beatus papa Gregorius claro stylo dilucidavit. Serapionis monachi et Amatoris. Civitate Narbona natale S. Pauli episcopi: Pauli episcopi discipuli apostolorum.

Albula, quem Tiberim mersus Tiberinus in undis reddidit, hibernis forte tumebat aquis: Marte satos scires: Quid vetat Arcadio dictos a monte Lupercos? Faunus in Arcadia templa Lycaeus habet. Nupta, quid exspectas? Orta dies fuerit, tu desine credere ventis; perdidit illius temporis aura fidem. G EN H QVIR: Lux quoque cur eadem Stultorum festa vocetur accipe: Tantalidae fratres absint et Iasonis uxor, et quae ruricolis semina tosta dedit, et soror et Procne Tereusque duabus iniquus et quicumque suas per scelus auget opes. Concordia fertur illa praecipue mitis adesse die; et libate dapes, ut, grati pignus honoris, nutriat incinctos missa patella Lares.

Haec trinitaria ratio, quae manifestatur toto modo vivendi et agendi Christi, conformat etiam exsistentiam et actionem Episcopi. Merito ergo Patres synodales perspicue illustrare voluerunt Episcopi vitam ministeriumque sub luce trinitariae ecclesiologiae, quae in doctrina Concilii Condere verbo latino dating II continetur. Perantiqua est traditio quae Episcopum ostendit veluti imaginem Dei Patris, qui — secundum verba sancti Ignatii Antiocheni — est tamquam Episcopus invisibilis, Episcopus omnium. Quamobrem quisque Episcopus locum tenet Patris Iesu Christi, ita ut praesertim ob hanc legationem ipse ab omnibus aestimari debeat.

Eadem de structura exoritur uniuscuiusque Episcopi munus paterno amore Dei populum sanctum curandi ac dirigendi, una cum presbyteris, Episcopi cooperatoribus in eius explendo ministerio, et cum diaconis, in via salutis. Christus icon primigena est Patris atque manifestatio misericordis eius praesentiae inter homines. Denique Spiritus Sancti unctio, Episcopum Christo configurans, eum idoneum reddit ut viva sit continuatio eius mysterii pro Ecclesia. Propter huiusmodi Condere verbo latino dating trinitariam suae exsistentiae, suo in ministerio unusquisque Episcopus attendere debet cum amore universo gregi, in quo positus est a Spiritu regere Ecclesiam Dei: Nam Episcopi in episcopalis ministerii plenitudine sociantur vi Consecrationis episcopalis et communione hierarchica cum Collegii Capite atque membris, id est cum Collegio quod semper suum Caput comprehendit.

Ita fiunt membra Collegii episcopalis,25 propter quod tria munera, videlicet sanctificandi, docendi et regendi, in ordinatione episcopali assumpta, exerceri debent in communione hierarchica, etiamsi, ob diversum eorum immediatum finem, modo distincto. Huiusmodi affectus collegialis efficitur et multipliciter exprimitur secundum diversos gradus, institutionum etiam instar, quales exempli gratia sunt Synodi Episcoporum, Concilia particularia, Conferentiae Episcoporum, Curia Romana, Visitationes ad limina, cooperatio missionalis, etc. Sed affectus collegialis absolute efficitur et exprimitur solummodo in actione collegiali stricto sensu sumpta, scilicet in actione omnium Episcoporum una cum Capite, quocum potestatem plenam et supremam exercent in universam Ecclesiam.

Affectus ideo collegialis, seu collegialitas affectiva, semper viget inter Episcopos veluti communio episcoporum, sed quibusdam tantum in actis exprimitur tamquam collegialitas effectiva. Varii modi conversionis huius collegialitatis affectivae in collegialitatem effectivam sunt humanae indolis, sed diversis in gradibus complent divinam exigentiam ut episcopatus collegiali modo exprimatur. Potest igitur similitudo quaedam constitui inter Ecclesiam unam et universalem, ergo indivisam, et episcopatum unum et indivisum, ergo universalem. Principium et fundamentum huius unitatis, sive Ecclesiae sive Collegii Episcoporum, est Romanus Pontifex. Eo sane quod Collegium Episcoporum praevia est res muneri capitis Ecclesiae particularis, multi sunt Episcopi qui, etiamsi munera exerceant stricte episcopalia, Ecclesiae particulari non praesunt.

Praeter formam propriam praesidendi cuidam Ecclesiae particulari, Ecclesia accepit alias quoque formas exercendi ministerium episcopale, quas historiae suae decursu hereditate habuit, veluti has Episcopi Auxiliaris vel Legati Romani Pontificis in Sanctae Sedis Officiis aut in Legationibus pontificiis; etiam hodie ipsa, ad normam iuris, admittit huiusmodi formas si necessitas obvenit. Evangelium secundum Lucam cfr 6, 13 refert, Iesum Duodecim nominavisse Apostolos, quod ad litteram significat missos.

Hoc significat tam electionem quam constitutionem Duodecim tamquam Apostolorum ad missionem destinari. Prima eorum missio cfr Mt 10, 5; Condere verbo latino dating 6, 7; Lc 9, plenitudinem suam invenit in missione, quam Iesus iis concredit post Resurrectionem, dum in caelum ascendit. Verba sunt quae omnem vim suam retinent: Euntes ergo docete omnes gentes, baptizantes eos in nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti, docentes eos servare omnia, quaecumque mandavi vobis. Haec apostolica missio sollemnem suam confirmationem obtinuit Pentecostes die in effusione Spiritus Sancti. In textu Evangelii secundum Matthaeum, quem modo rettulimus, totum pastorale ministerium haberi potest quasi delineatum secundum triplex munus docendi, sanctificandi et regendi.

Respicimus hic reflexum quendam triplicis rationis ministerii et missionis Christi. Nos enim, uti christiani, atque modo qualitative novo ut sacerdotes, participamus missionem nostri Magistri, qui est Propheta, Sacerdos et Rex, et vocamur ut de eo in Ecclesia et in conspectu mundi peculiare perhibeamus testimonium. Hoc triplex munus atque potestates quae ex eo manant, quoad modum agendi exprimunt munus pastorale, quod unusquisque Episcopus suscipit in episcopali consecratione. Ipse profecto Christi amor, qui participatur in consecratione, perficitur dum Evangelium spei omnibus gentibus proclamatur cfr Lc 4,dum sacramenta iis qui accipiunt salutem administrantur et dum populus sanctus ad vitam aeternam conducitur.

Etenim de muneribus agitur inter se intime conexis, quae vicissim sese explanant, aptant et illuminant. Sanctus Augustinus episcopalis huius muneris summam definit veluti amoris officium. Magna turba sequebatur Iesum, cum ipse statuit ascendere in montem et vocare ad se Apostolos. Multi erant discipuli, sed Ipse elegit ex eis tantum Duodecim ad Apostolorum peculiare munus cfr Mc 3, In Synodali Aula saepe resonabat effatum S. A Sancta hac Matre ipse accepit donum vitae divinae in sacramento Baptismatis primamque fidei institutionem. Cunctis cum aliis fidelibus ipse communicat insuperabilem dignitatem filii Dei, vivendam in communione inque spiritu gratae fraternitatis. Alioquin, vi plenitudinis sacramenti Ordinis, Episcopus est etiam fidelium magister, sanctificator et pastor, mandatum habens agendi nomine et persona Christi.

Agitur videlicet de duobus relationibus non simpliciter sibi admotis, sed potius inter se vicissim et profunde conexis, ordinatis sicut sunt altera alteri, quoniam utraque vim haurit ex divitiis Christi, unici et summi sacerdotis. Hoc necessitudinem denuo proponit inter commune fidelium sacerdotium et sacerdotium ministeriale: Hoc repercutitur in necessitudinem quae in Ecclesia viget inter sacerdotium commune et sacerdotium ministeriale. Licet essentia differant, ad invicem tamen ordinantur: Huiusmodi vicissitudo invenitur in ipsa Episcopi persona, qui est atque manet baptizatus, atque in summo sacerdotio constitutus.

Concilium Vaticanum II hoc memorat in pulcherrimo loco: Etsi quidam ex voluntate Christi ut doctores, mysteriorum dispensatores et pastores pro aliis constituuntur, vera tamen inter omnes viget aequalitas quoad dignitatem et actionem cunctis fidelibus communem circa aedificationem Corporis Christi. Hoc viget sive ad personalem sanctificationem, quod attinet, quaerendam perficiendamque in exercitio eius ministerii, sive quod spectat ad modum exsequendi ipsum ministerium omnibus in muneribus in quibus illud expletur. Eadem dilectione qua Apostolos sua voluntate constituit, Duodecim vocat Iesus, ut suam communicet cum iis vitam. Hic quoque convictus, qui animorum voluntatumque cum Eo communionem secum fert, ipsius missione participata postulatur.

Episcopi officia contrahi non debent in merum rerum instituendarum munus. Hoc ad vitandum periculum, sive praeparatoria Synodi documenta, sive complures in Aula Patrum synodalium sermones id extulerunt quod secum importat, in personali Episcopi vita inque exercitio ministerii ei commisso, episcopatus natura tamquam Ordinis sacramenti plenitudo, in propriis theologicis, christologicis pneumatologicisque fundamentis. Obiectivae sanctificationi, quae Christi opera in Sacramento habetur per Spiritus communicationem, subiectiva sanctitas respondere debet, in qua Episcopus, gratia suffultus, magis magisque per ministerii exercitium progredi debet.

Saepenumero itaque in Synodi Aula pastoralis caritas est elata, tamquam fructus cum characteris impressi sacramenti tum gratiae ei propriae. Caritas, quemadmodum dictum est, Episcopi ministerii est veluti anima, qui dynamica quadam vi involvitur, pro exsistentia scilicet pastorali, qua ad vivendum compellitur ut Christus Bonus Pastor pro Patre ac pro aliis, in cotidiana sui donatione. In exercitio proprii ministerii potissimum, quod Boni Pastoris caritatem imitando explicat, Episcopus ad se aliosque sanctificandos vocatur, ob oculos tamquam principium habens, ut coniungat Christi vultus contemplationem ac simul salutis evangelii nuntium.

Tunc erit illa Episcopi ecclesialis spiritalitas, quandoquidem omnia in eius vita ad Sanctam Ecclesiam peramanter aedificandam convertuntur. Id in Episcopo servitii habitum secum fert, qui animi firmitudine, apostolica virtute et confidenti interius Spiritui agenti deditione imbuitur. Ipse ideo vivendi rationem sibi imponet, quae Christi servi, pauperis et humilis kenosim imitetur, ita ut ministerii pastoralis exercitium in eo quasi sit congrua imago Iesu, Dei Servi, eumque omnibus, cum maximis tum minimis esse proximum cogat. In summa quadam iterum reciprocatione ministerii exercitium fidele amabileque Episcopum sanctificat eumque subiective ad ontologicas sanctitatis divitias conformat, quas in ipso posuit Sacramentum.

Attamen Episcopi sanctitas pesonalis haudquaquam subiective manet, quoniam efficaciter in fidelium beneficium usque cedit, eiusdem curae commissorum. In caritatis exercitio, quod ad pastorale susceptum ministerium attinet, fit signum Christi Episcopus ipseque illam obtinet moralem auctoritatem, qua iuridicae auctoritatis exercitium indiget ut efficaciter communitatem afficere possit. Etenim si episcopale munus in sanctitatis testificatione, quae in pastorali caritate, humilitate vitaeque simplicitate manifestatur, non innititur, eo evadet ut solummodo fere sit functionale officium et apud Clerum fidelesque necessario amittat fidem. Nostrae aetatis in Ecclesia ad sanctitatem vocatio Ad Episcopi figuram, qui Dei amicus, pastor populique ductor est, collustrandam, biblica imago perquam apta videtur.

Moysis scilicet est figura. Eum respiciens, invitamentum excipere potest Episcopus ut sit atque operetur sicut pastor, qui a Domino electus ac missus est, quique animosus ad terram promissam versus populum suum praegreditur, fidelis verbi legisque Dei viventis interpres, Foederis mediator, ardens et precatione confidens pro sua gente. Sicut Moyses, qui, postquam cum Domino apud sanctum montem collocutus est, ad suum populum facie fulgida rediit cfr Ex 34,Episcopus quoque indicia suae naturae patris, fratris amicique ad fratres deferre poterit tantummodo si in nubem obscuram fulgentemque Patris, Filii et Spiritus Sancti mysterii intraverit.

Trinitatis fulgore illuminatus, signum ille evadet bonitatis misericordis Patris, vivae imaginis Filii caritatis, perlucidi viri Spiritus, qui consecratur et mittitur ut Dei Populus in temporis semitis ad aeternitatem peregrinans ducatur. Synodales Patres spiritalis officii momentum in lucem protulerunt, quod Episcopi vitam, ministerium iterque respicit. Nos Ipsi hasce primas partes demonstravimus congruentes esse cum vitae Ecclesiae necessitatibus ac Spiritus Sancti appellatione, qui annis his gratiae primatum, pervulgatam spiritalis vitae exigentiam, sanctitatis testificandae necessitatem omnibus significavit.

Quod spiritalis vitae nunc fit mentio, haec oritur ex Spiritus Sancti in historia salutis agentis significatione. Eius praesentia est operosa, dynamica, prophetica et missionalis. Spiritus Sancti plenitudinis donum, quod Episcopus in sua ordinatione recipit, pretiosa atque impellens est monitio, ad eius sequendam actionem in ecclesiali communitate universalique missione. Synodalis Congressio, post Magnum Iubilaeum anni MM celebrata, inde ab initio vitae sancte agendae propositum sibi vindicavit, quod Nos universae Ecclesiae indicavimus, adfirmantes: Ii sancti Gregorii Nazianzeni monitum suis in cordibus resonare sentiebant: Usque agetur de sanctitate quae cum populo et pro populo vivitur, in quadam videlicet communione, quae incitatio fit et mutua in caritate aedificatio.

Nec de secundariis ac supervacaneis postulationibus agitur. Per ipsam enim Episcopi spiritalem vitam eius pastoralis operae fecunditas iuvari potest. Nonne in assidua Christi mysterii meditatione, flagranti eius Vultus in contemplatione, studiosa in vitae Boni Pastoris imitatione fundamentum reperitur cuiusque efficacis pastoralis operae? Episcopus se putare reapse potest communionis speique pro populo sancto Dei ministrum tantummodo cum coram Domino ambulat. Quapropter in homilia initium facientes Synodi sumus effati: Antiqua Serapionis Euchologia verbis his ritualem consecrationis invocationem describit: Iter est, quod eius cum populo, ut patet, suscipitur, quodque est personale ac simul commune, sicut vita Ecclesiae est.

In hoc tamen itinere, in intima cum Christo communione sedulaque erga Spiritum Sanctum obsequentia, exemplar, auctor ac fautor fit Episcopus. Idem canonica lex enuntiat: Quo potissimum in casu sancti Augustini sententia praestat, quae realismo ac supernaturali sapientia excellit: Vobis enim sum episcopus, vobiscum sum christianus. Ministerium episcopale non modo sanctitatis est in aliorum beneficium fons, verum iam est sanctificationis causa ei qui suum per cor suamque vitam Dei caritatem transire sinit. Synodales Patres huius itineris quasdam necessitates breviter perstrinxerunt.

In primis Baptismi Confirmationisque characterem commemoraverunt, qui usque a principio christianae vitae, virtutum theologarum ope, copiam dat in Deo credendi, in Eo sperandi Eumque amandi. Spiritus Sanctus sua ex parte dona infundit, adiuvans ut incrementum habeatur per moralium virtutum exercitium, quae etiam sub respectu humano reddunt concretam spiritalem vitam. Hanc ob rationem omnium fidelium vocationem ad sanctitatem ipse participat. Colere idcirco precationis altaeque fidei vitam atque in Deo omnem suam fiduciam collocare debet, suam erga Evangelium exhibens testificationem, iis simul obtemperans quae Spiritus Sanctus suadet ac peculiari filialique cultu Virginem Mariam prosequens, quae perfecta est spiritalis vitae magistra.

Aeque ac in Christo credentes spiritalem suam vitam ipse alere debet, vivo efficacique se pascens Evangelii verbo ac sacrae Eucharistiae vitae pane, vitae aeternae videlicet cibo. Humanam propter infirmitatem Episcopo quoque frequenter et certis temporibus ad Paenitentiae sacramentum erit accedendum, ut misericordiae illius donum obtineat, cuius etiam est minister. Conscius itaque suae humanae imbecillitatis suorumque peccatorum, quisque Episcopus, una cum suis sacerdotibus, primum pro se Reconciliationis sacramentum experitur, veluti gravem necessitatem gratiamque usque denuoque exspectatam, ut in ministerii exercitio voluntas sanctificandi iterum incitetur.

Hac quidem etiam aspectabili ratione alicuius Ecclesiae in se ipsa sanctae ipse significat mysterium, quae simul peccatoribus constituitur qui necesse habent ut sibi ignoscatur. Perinde ac omnes sacerdotes, at peculiariter, ut liquet, cum sacerdotibus dioecesis presbyteratus coniunctus, praecipuam spiritalis vitae iter calcare studebit Episcopus. Ipse namque etiam propter novum titulum, qui ex sacro Ordine oritur, ad sanctitatem vocatur. Ex fide ideo, spe et caritate vivit Episcopus, quippe qui sit Domini verbi, sanctificationis Deique populi spiritalis progressus minister.

Sanctus ipse debet esse, quoniam magister, sanctificator ac dux Ecclesiae debet inservire. Qua talis debet ille insigniter vehementerque Ecclesiam diligere. Sicut gregis pastor et Iesu Christi Evangelii in spe servus, Episcopus referre ac paene in se ipsam Christi, supremi Pastoris, personam liquido ostendere debet. In Pontificale Romano officium hoc palam enuntiatur: Cum Paulo apostolo potest is edicere: Id igitur maiore vi exprimi debet: Non modo agitur de exsistentia, sed etiam pro-exsistentia, de ratione scilicet vivendi, quae supremum exemplar adhibet Christum Dominum, ideoque ad adorandum Patrem fratribusque inserviendum totum se tradit. Quapropter Christo configuratio eiusque passionis participiatio cfr 1 Pe 4, 13 regalis Episcopi eius inter populum sanctitatis fit via.

Maria, spei Mater magistraque spiritalis vitae Spiritalis vitae subsidium etiam Episcopo materna erit praesentia Virginis Mariae, quae est Mater spei et spes nostra, quemadmodum eam invocat Ecclesia. Itaque Mariam germana atque filiali devotione Episcopus prosequitur, sentiens se vocari ad illud fiat sibi sumendum, ut teneatur et cotidie perficiatur commendatio illa, quam fecit Iesus Mariae, quae iuxta crucem stabat, quaeque Discipulo commissa est ac Discipulus dilectus vicissim Mariae cfr Io 19, Episcopus pariter vocatur ad se referendum in concordem perseverantemque precationem discipulorum apostolorumque Filii una cum ipsius Matre, cum ad Pentecosten se componebant.


5254 5255 5256 5257 5258